Dzisiaj TSUE wypowiedział się na temat aneksów CHF do umów kredytowych.

Nie milkną jeszcze echa niedawnych wyroków TSUE w kwestii przedawnienia oraz SKD, a już TSUE wydał kolejny wyrok w sprawie dotyczącej kredytów frankowych.

Pytanie prejudycjalne do TSUE zadał Sąd Okręgowy w Warszawie, przed którym toczy się sprawa przeciwko BNP Paribas Bank Polska S.A. z powództwa kredytobiorczyni, która w 2007 r. zawarła umowę kredytu budowlanego w złotych polskich. Następnie w 2008 r. strony zawarły aneks do umowy, na podstawie którego zadłużenie zostało przewalutowane na CHF. Sąd uznał, że postanowienia aneksu stanowią klauzule niedozwolone co skutkuje jego nieważnością. Powziął natomiast wątpliwość co do skutków tej nieważności, wskazując na dwa możliwe rozstrzygnięcia. Zgodnie z pierwszym, nieważny jest wyłącznie aneks i w związku z tym umowa kredytu nadal obowiązuje w wersji niezmienionej tym aneksem. W takim przypadku to kredytobiorczyni musiałaby zwrócić na rzecz banku różnicę między zastosowaniem wskaźnika ustalonego w aneksie a wskaźnikiem ustalonym w umowie za okres przypadający po zawarciu aneksu. Zgodnie z drugim nieważny jest nie tylko aneks ale i sama umowa kredytu a strony powinny zwrócić wzajemnie wszystkie spełnione świadczenia.

TSUE w wyroku C- 246/25 (Hańczynek) orzekł, że przepisy dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku nieważności aneksu nie stoją one na przeszkodzie przywróceniu pierwotnych warunków umowy, pod warunkiem że „zostaną należycie uwzględnione wynikające z takiego przywrócenia tych pierwotnych warunków negatywne konsekwencje dla tego konsumenta i korzyści dla tego przedsiębiorcy, tak aby zagwarantować, że przywrócenie wspomnianych pierwotnych warunków pozwoli na ustanowienie rzeczywistej równowagi między prawami i obowiązkami stron umowy, a tym samym na zapewnienie skutecznej ochrony konsumenta, bez podważenia przy tym osiągnięcia przyświecającego tej dyrektywie celu odstraszającego.”