12 lutego 2026 r. zapadł długo wyczekiwany, zarówno przez banki jak i konsumentów, wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie kredytów opartych o WIBOR (C-471/24) .

Czego dotyczyła sprawa

TSUE odpowiedział na tzw. pytanie prejudycjalne zadane przez Sąd Okręgowy w Częstochowie w sprawie wytoczonej przez klienta banku PKO BP S.A., który w 2019 r. zawarł z bankiem umowę kredytu „Własny Kąt Hipoteczny” z oprocentowaniem zmiennym opartym na wskaźniku referencyjnym WIBOR. W pozwie kredytobiorca domagał się stwierdzenia, że postanowienia umowne dotyczące zmiennego oprocentowania stanowią niedozwolone postanowienia umowne przede wszystkim z uwagi na nieprzedstawienie rzetelnych i wyczerpujących informacji na temat ryzyka oraz zasad ustalania wskaźnika WIBOR, co skutkowało niemożliwością oszacowania konsekwencji ekonomicznych związanych z zawarciem umowy.

O co zapytał polski Sąd

Polski Sąd zapytał TSUE o to czy:

• przepisy unijnej dyrektywy 93/13 pozwalają w ogóle na badanie postanowień umownych dotyczących zmiennego oprocentowania w oparciu o wskaźnik referencyjny WIBOR, a jeżeli tak, to czy:
• postanowienia umowy dotyczące zmiennego oprocentowania mogą zostać uznane za sprzeczne z dobrą wiarą, powodujące znaczną nierównowagę pomiędzy stronami z uwagi na niewłaściwe poinformowanie konsumenta odnośnie narażenia na ryzyko zmiennej stopy procentowej (w tym o sposobie ustalania wskaźnika WIBOR), jeżeli tak, to czy:
• możliwe jest dalsze obowiązywanie takiej umowy w oparciu o drugi składnik oprocentowania, to jest stałą marżę banku.

Co orzekł TSUE

TSUE w pierwszej kwestii odpowiedział, że postanowienia umowne przewidujące oprocentowanie zmienne oparte o wskaźnik referencyjny WIBOR objęte są zakresem stosowania dyrektywy konsumenckiej 93/13.

Dalej TSUE orzekł, że banki nie mają obowiązku poinformowania kredytobiorców o samej metodologii wskaźnika referencyjnego. TSUE przypomniał, że WIBOR jest przedmiotem wyczerpujących ram prawnych na poziomie Unii, których przestrzeganie zapewniają właściwe ograny krajowe. Sama obecność wskaźnika WIBOR w umowie nie prowadzi więc co do zasady do powstania nierównowagi pomiędzy stronami na niekorzyść konsumentów. Sądy krajowe mogą natomiast badać, czy klient został właściwie poinformowany o ryzyku zmiennej stopy procentowej. Bank powinien precyzyjnie poinformować konsumenta o potencjalnych konsekwencjach stosowania oprocentowania zmiennego opartego na WIBOR tak, aby umożliwić mu oszacowanie całkowitego kosztu kredytu.

Podsumowanie

Pomimo, iż TSUE orzekł, że umowa kredytowa ze zmiennym oprocentowaniem nie może zostać unieważniona z tego powodu, że bank nie poinformował o metodologii stosowania wskaźnika WIBOR, to rozstrzygnięcie dało jasne wytyczne dla sądów krajowych. Umowy takie nie są wyłączone spod kontroli konsumenckiej, a rozstrzygające znaczenie będzie mieć standard przejrzystości oraz zakres i jakość informacji przekazanej kredytobiorcy przed podpisaniem umowy.

Wspieramy klientów indywidualnych, konsumentów – w sporach z instytucjami kredytowymi i bankami, m.in. w sprawach dotyczących kredytów frankowych oraz sankcji kredytu darmowego.